Aktualności

Grzegorz Miętus to kolejny Polak, który w CV będzie mógł wpisać: „zdobyłem punkty Pucharu Świata”. Jednak, zanim zacznie szukać pracy, przepłynie jeszcze trochę wody w położonym niedaleko jego domu Potoku Dzianiskim. Grzegorz ma dopiero 17 lat, a już prezentuje całkiem niezłą formę. W tym sezonie wygrał FIS Cup w Szczyrku i Puchar Kontynentalny w Estonii, teraz przyszła kolej na dobre skoki w Pucharze Świata.

Alicja Kosman: Nie ma wątpliwości, że dobrym nastroju opuścisz Klingenthal.
Grzegorz Miętus: Oczywiście, że tak. Podobnie było latem, podczas Letniej Grand Prix  (w Klingenthal Grzegorz zajął 28. miejsce i zdobył pierwsze punkty WRL – przyp. autora). Jestem zadowolony z obu skoków. W pierwszym pomógł mi wiatr i odleciałem. Drugi był trochę gorszy, ale nie ma co narzekać. Za bardzo chciałem i trochę spóźniłem skok.

Pojawiła się trema przed występem w Pucharze Świata?
Nie, stresu nie było, skakałem na luzie. Wcześniej, na mistrzostwach świata juniorów, chciałem się jak najlepiej zaprezentować i przyznaję, lekki stresik był. W Klingenthal byłem już rozluźniony.

Drugi raz skaczesz tu z seniorami i drugi raz zdobywasz punkty. Klingenthal to twoja ulubiona skocznia?
Lubię ją bardzo, ale na pierwszym miejscu jest Wielka Krokiew. Mam z nią związanych wiele miłych wspomnień. A w Klingenthal jest jeden z największych obiektów poza mamutami. Bardzo lubię skakać na dużych obiektach i tutaj wychodzi mi to zawsze dobrze. Zresztą marzę o skoku na mamucie.

Co musisz jeszcze poprawić w swoich skokach?
Zdarza mi się, że za późno zaczynam odbicie i cała energia idzie za próg. Potrzebuję trochę więcej treningów siłowych, żeby szybciej stawać na progu, szybciej się odbijać.

Czego oczekujesz od siebie w Willingen?
Chciałbym się jak najlepiej zaprezentować. Mój cel – dwa równe skoki w zawodach.

W tym roku zacząłeś naukę w liceum. Jak udaje ci się pogodzić szkołę ze startami w zawodach?
Jest ciężko, ale nie ma wyjścia. Na szczęście chodzę do szkoły sportowej, gdzie bardziej rozumieją to, że często nie ma mnie na lekcjach. Czasem zabieram ze sobą książki, ale zwykle nie ma czasu, ani sił po treningach. Brat Krzysiek uczy się w tej samej szkole, więc mam po nim książki i czasem mi trochę pomaga w nauce.

Jesteś już popularny w szkole?
Nie, jeszcze nie. Ale koledzy i koleżanki trzymają kciuki za moje występy.

Masz jakichś przyjaciół wśród skoczków z zagranicy?
Bardzo sympatyczni są Czesi i Norwegowie, często rozmawiam też z Pascalem Egloffem ze Szwajcarii.

Jak spędzasz wolny czas na zawodach lub zgrupowaniach?
Jeśli jesteśmy poza Polską,  to wszyscy idziemy pozwiedzać miasto. Sporo czasu spędzam też surfując w Internecie. Bardzo interesuję się piłką nożną i Formułą 1.

W przyszłym roku obaj bracia Miętusowie będą rządzić w polskiej kadrze?
Trudno powiedzieć, ja bardzo bym tego chciał.

Krzysiek wyjeżdża w piątek na igrzyska olimpijskie w Vancouver. Czego mu życzysz?
Bratu życzę wiatru pod narty i równych skoków, to samo także pozostałym Polakom.